Witamy w świecie osób z zespołem Aspergera

Wymarzone, wyczekane dziecko wreszcie pojawia się na świecie. Mijają kolejne miesiące, w których rodzice zauroczeni nowym członkiem rodziny mogą nie zauważyć pierwszych niepokojących symptomów, świadczących o zaburzeniu. Czasem dziadkowie lub przyjaciele rodziny po raz pierwszy dostrzegają, że zachowanie dziecka nie jest zachowaniem typowym dla normy rozwojowej.

Brak reagowania na imię, niewskazywanie palcem na przedmioty, które chce dostać, ograniczona gestykulacja i fiksacje na punkcie, np. kręcących się zabawek. Poza tym rodzice zauważają, że dziecko miewa częste napady złości, jest niezdarne ruchowo, jego mowa rozwija się później niż innych dzieci. Nie znosi zmian, jego zachowanie jest dziwne, ruchy sztywne, jakby robotyczne. Zabawy symboliczne, czyli takie, gdzie przedmiotowi nadajemy umowne znaczenie, jak na przykład klocek w ręce misia oznacza kubek z herbatą, nie mają miejsca. Dziecko nie jest w stanie zrozumieć, że klocek może służyć do czegoś innego niż budowanie. To właśnie pierwsze symptomy, które powinny zaniepokoić.

Zaburzenia te rozpoznane we wczesnym okresie rozwoju dziecka dają większą szansę na wdrożenie działań, które pomogą mu radzić sobie w społeczeństwie pomimo swojego zaburzenia. Wymienione wcześniej objawy są podobne do tych, które towarzyszą autyzmowi. Samodzielnie postawiona diagnoza często nie jest zgodna ze stanem faktycznym, zwłaszcza w przypadku zaburzeń do siebie tak podobnych jak autyzm i zespół Aspergera.

Klasyczny autyzm występuje rzadziej, niż zespół Aspergera–ten drugi diagnozowany jest u ok. 25 dzieci na 10 tys., najczęściej dotyka chłopców. U tych osób rozwój mowy, pomimo możliwego opóźnienia jest prawidłowy. Problemy z nawiązywaniem kontaktu z otoczeniem i funkcjonowaniem wśród ludzi rekompensują niezwykłe zdolności, które sięgają geniuszu. Łagodną odmianę autyzmu, jak potocznie nazywany jest zespół Aspergera wyszczególniony w naukowej literaturze w 1944 roku, przez Hansa Aspergera, austriackiego pediatrę i dziecięcego psychiatrę zdiagnozować może tylko lekarz.

Mali naukowcy, których obserwowano, zamiast bajek woleli oglądać programy popularnonaukowe i słuchać lub czytać encyklopedyczne zapiski. Dziedziny ścisłe są ich największą pasją, a zdobyta przez nich wiedza często jest na poziomie akademickim. Brak zainteresowania sprawami społecznymi i życiem wśród rówieśników zastępują zainteresowania obsesyjne. Nauka rozkładów jazdy podmiejskich autobusów, znajomość trybu życia poszczególnych dinozaurów, czy też kości i mięśni występujących w organizmie człowieka–to tylko z niektórych pasji aspergerowców. Kolekcja plastikowych pociągów, czy dinozaurów jest uporządkowana: według wielkości lub kolorów.

Próba zmodyfikowania ustalonego porządku przez dziecko kończy się najczęściej silną frustracją, a niekiedy nawet agresją. Dziecku z zespołem Aspergera nie można przerywać rozpoczętej przez niego czynności, ponieważ jego umysł nie jest na tyle elastyczny, aby zaplanowaną czynność odłożyć „na później”. Oczekiwanie zrozumienia przez dziecko metafor czy ironii, podobnie jak u autystów nie ma szans na powodzenie. Po dziecku z tym zaburzeniem spodziewać się można także trudności z dopasowaniem formy wypowiedzi do osoby i kontekstu, co oznacza, że do dorosłego będzie zwracało się równie bezpośrednio, co do rówieśnika.

Mowa, choć brzmiąca niezwykle profesjonalnie i fachowo często jest mową niedbałą, nadmiernie szybką, którą charakteryzuje również połykanie głosek, czy też jąkanie. U autystów zaś częstym zjawiskiem jest niemożność porozumiewania się z innymi za pomocą mowy.

Zespół Aspergera mogą sygnalizować także problemy z wykonywaniem zadań manualnych u naszego dziecka. Rysowanie, lepienie z plasteliny są dla pociechy udręką także ze względu na słabą koordynację ruchów ciała. Występują zaburzenia integracji sensorycznej, co oznacza, że dziecko niewłaściwie reaguje na bodźce takie jak światło, dotyk, dźwięk. Może być to zjawiskiem niebezpiecznym, gdy dzieci nie skarżą się w ogóle na ból. Drugą ze skrajności w przypadku odczuwania zmysłowego są problemy z bezpośrednim doświadczaniem świata, np. bosym spacerem po trawie, ubieraniem czapki czy mokrą skórą.

Odróżniając zespół Aspergera od autyzmu należy zwrócić uwagę na rozwój umysłowy dziecka, który w przypadku Zespołu Aspergera jest prawidłowy lub ponadprzeciętny. Dzieci te znacznie lepiej od autystów, którzy uciekają od kontaktów międzyludzkich, funkcjonują w społeczeństwie. Aspergerowcy otaczających ludzi często odbierają jako przeszkody. Słuchanie u nich jest czynnością wybiórczo–słuchają i słyszą tylko to, co ich zainteresuje. Wymienione objawy stanowią pierwsze sygnały, których rodzice nie powinni bagatelizować. Zarówno autyzm jak i zespół Aspergera są schorzeniami, które pomimo niełatwego zdiagnozowania nie muszą wykluczyć naszego dziecka z życia w społeczeństwie.

Opracowała: Magdalena Zając

 

  RSS
Komentarze użytkowników (0)
© 2020 Copyright by "Silni w Chorobie" Marcin Meszko
Niniejsza strona www oraz jej podstrony wraz ze wszystkimi zamieszczonymi na niej materiałami są objęte prawami własności intelektualnej Marcina Meszko, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą „Silni w Chorobie Marcin Meszko” z siedzibą w Toruniu. Czytaj więcej
Wyłaczajac blokowanie reklam wspierasz nasz portal i pomagasz rozwijać projekt Silniwchorobie.pl