Ankieta:

Czy chiałabyś/ chciałbyś żeby Twoje składki wpływały na Twoje prywatne subkonto, którym mogłabyś/ mogłbyś dysponować w czasie leczenia, choroby?

Czym grożą zaburzenia emocjonalne u dziecka?

Zaburzenia emocjonalne to różnego rodzaju zakłócenia nastroju, sposobu myślenia, czy też działania. W przypadku dzieci najczęściej są etapem przejściowym w rozwoju, jednak zawsze utrudniają funkcjonowanie społeczne osoby, której dotykają. Stają się powodem dyskomfortu. W większości uznawane są za jednostki chorobowe i kwalifikują się do leczenia takiego jak psychoterapia.

Gdzie szukać przyczyn?
U podłoża nieadekwatnych reakcji emocjonalnych mogą leżeć: choroby układu nerwowego, wady budowy mózgu, jego uszkodzenia, czy choroby somatyczne takie jak: niedoczynność tarczycy, zmiany dziedziczne- genetyczne.

Rozwój emocjonalny dzieci jest uzależniony od atmosfery w domu rodzinnym, środowiska szkolnego, grupy rówieśniczej. Negatywne relacje i wzorce są przyczyną zaburzeń, mogą nimi być także stresujące czy traumatyczne wydarzenia z życia.

Rodzaje zaburzeń emocjonalnych u dzieci:
1. Reakcje nerwicowe–polegają na chorobliwie lękliwej odpowiedzi na stres, którego źródło nie stanowi zagrożenia. Dziecko w obliczu niepokoju uruchamia mechanizmy obronne, służące rozładowaniu uczuć wywołanych silnym urazem psychicznym. Wymienić tu można lęki przed ciemnością, zwierzętami, mimowolne moczenie się, tiki nerwowe, jąkanie się, zaburzenia apetytu.

2. Zahamowania psychoruchowe– dzieci z tym problemem są lękowe, niepewne siebie, mało aktywne, mają trudności w kontaktach społecznych. Nie sprawiają kłopotów wychowawczych i pozostają niezauważone. Przyczyną mogą być krytyczne opinie, ośmieszanie, surowe kary. W tej grupie dzieci są nadmiernie staranne, niepewne swych umiejętności, przesadnie grzeczne, posłuszne, z obniżoną samooceną, bierne, bezradne, unikające towarzystwa, powściągliwe w okazywaniu przeżyć.

3. Obojętność uczuciowa–przejawia się nieumiejętnością nawiązywania kontaktów emocjonalnych z dorosłymi i rówieśnikami. Dziecko nie jest empatyczne, ma ograniczoną mimikę, unika kontaktu wzrokowego. Często jest wrogo nastawione do otoczenia, złośliwe, takie dzieci najczęściej pochodzą z rodzin, gdzie panował deficyt miłości. Odczuwają lęk przed odtrąceniem, osamotnieniem.

4. Nadpobudliwość psychoruchowa–spowodowana przewagą procesów pobudzenia nad hamowaniem. Reakcje w tym przypadku są bardzo gwałtowne, nieadekwatne do okoliczności. Dzieci nadpobudliwe są impulsywne, niecierpliwe, drażliwe, mają problemy z koncentracją, szybko się nudzą.

5. Zachowania agresywne–przejawiające się pod postacią agresji fizycznej lub werbalnej. Rozpatruje się to zaburzenie jako reakcję na frustrację, niemożliwość zaspokojenia potrzeb, naśladowanie ważnych osób, rodziców, starszego rodzeństwa, autorytetów, zachowania instrumentalne, nastawione na realizacje określonego celu.

Same emocje to sposób reagowania na różne okoliczności. Jest to element naszej osobowości, wykształcony w dzieciństwie. Bagaż życiowych doświadczeń decyduje jak sobie z nim radzimy. Nie ma łatwego rozgraniczenia między dobrymi i złymi emocjami, tak jak nie ma do końca dobrych i złych dzieci. Emocje, które maja wydźwięk negatywny, można wykorzystać w sposób efektywny. W wychowaniu dziecka nie ma miejsca na skrajności. Mały człowiek uczy się radzenia sobie z emocjami, tak jak uczy się mówienia, jedzenia czy chodzenia.

Dziecko wychowane w surowych warunkach będzie w życiu mało odważne, zamknięte w sobie. Przeciwieństwem jest wychowanie w duchu pełnej swobody. Konsekwencją będzie brak znajomości granic, nieprzystosowanie społeczne. Na co dzień dziecko potrzebuje pozytywnego ładunku emocjonalnego, chce słyszeć, że jest potrzebne, kochane, dobre. Warto wobec tego poszukać proporcji,  równowagi w wychowaniu dziecka.

Często zaburzenia emocjonalne są wynikiem dobrych intencji rodziców, krzywdząca jednak bywa nadopiekuńczość. Wówczas zachwiana zostaje stabilność emocjonalna dziecka. Latorośl potrzebuje z jednej strony dyscypliny, jasnych zasad, z drugiej natomiast pozytywnego ładunku emocjonalnego od rodziców. Nie wszyscy dorośli posiadają wiedzę na ten temat czy intuicję. Warto więc stworzyć swego rodzaju regulamin, zawierający oczekiwania rodziców wobec dzieci, obowiązki,  przywileje pociech, nagrody za zrealizowanie zadania oraz oczekiwania dzieci względem rodziców.

Bardzo często dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi wywodzą się z rodzin rozbitych czy z problemem alkoholowym, gdzie mają miejsce awantury, duża nieprzewidywalność. Huśtawki nastrojów, przeciąganie dziecka to na jedną, to na drugą stronę zaburzają prawidłowy rozwój emocjonalny najmłodszych. Niekorzystne zmiany w życiu rodziny, które mogą wpłynąć na powstanie zaburzeń to: rozwód, dłuższa choroba lub śmierć rodzica.

Symboliczny brak rodzica najczęściej występuje, gdy dziecko zawiodło oczekiwania opiekunów. Kolejnym przykładem może być sytuacja nieosiągania sukcesów w nauce, na przykład przez dyslektyka. Rodzic, który nie potrafi zrozumieć trudności pociechy, krzyczy, denerwuje się, a wówczas dziecko oczekując wsparcia więc naturalnym jest, że czuje zakłopotanie. W tego typu sytuacjach dziecko otrzymuje gniew, który staje się powodem lęku.

Od buntu do objawów fizycznych
Zaburzenia emocjonalne mogą mieć wyraźne objawy oprócz zaburzeń w relacjach takie jak długotrwały bunt, lęki separacyjne (dziecko nie potrafi się oddzielić od rodziców) idąc do przedszkola, czy szkoły, ma fobie społeczne. Objawy lekowe przyjmują wymiar fizyczny, taki jak częste bóle brzucha, biegunki (częsty objaw somatyczny), kołatanie serca, uczucie duszenia, zaburzenia snu, zaburzenia łaknienia.

Pojawiają się objawy depresyjne, związane z obniżoną samooceną. Takie zaburzenia przypominają nerwicę, która występuje u dorosłych. Nie ma zależności, reguły, że pociecha dlaej w dorosłym życiu, będzie miała nerwicę, jednak niekiedy się to zdarza.

Pomóż swojemu dziecku!
Po zauważeniu objawów zaburzeń emocjonalnych u dzieci warto podjąć terapię, która bardzo często polega na połączeniu terapii farmakologicznej z psychoterapią. Ta pierwsza zredukuje objawy fizyczne, zmniejszy lęk, objawy somatyczne, polepszy koncentrację, uwagę.

Celem psychoterapii jest głęboka ingerencja w psychikę dziecka i odszukanie przyczyn. Dorosła osoba łatwiej poradzi sobie z sytuacjami stresowymi, wyzwaniami, które dla młodego człowieka będą problemem, trudną sprawą czy też ciężarem nie do udźwignięcia. Leczenie emocji, zaburzeń zawsze zależy od zaangażowania pacjenta, a w przypadku dziecka i jego opiekuna w proces terapii. Zaburzenia emocjonalne pojawiają się bardzo często u dzieci w wieku przedszkolnym, powodując problemy wychowawcze.

Sam termin „zaburzenia emocjonalne” pojawił się w latach 30. XX wieku. Badacze zwrócili uwagę, że na kolejnych etapach rozwoju różnego rodzaju objawy mogą być uznane za zaburzenia w sferze emocjonalnej. Różne objawy mogą występować także u dzieci zdrowych, które rozwijają się prawidłowo, ponieważ nie ma dziecka, które w życiu czegoś by się nie bało, nie zareagowało gniewem czy nie przeżywało lęków.

W dziecięcych zaburzeniach można wyodrębnić jednak dwie kategorie: eksternalizujące dotyczą takich emocji jak: gniew, złość, wrogość, agresja, skutkują zachowaniami „na zewnątrz”–kłamstwo, kradzież oraz internalizujące–dotyczą emocji takich jak: smutek, lęk, przygnębienie, skutkując zachowaniami „do wnętrza”–wyeliminowaniem, wycofaniem się.

By zdiagnozować zaburzenia emocjonalne u dzieci, trzeba wziąć pod uwagę kilka czynników: natężenie, intensywność, liczbę oraz czas trwania danych emocji. O zaburzeniach można mówić wtedy, gdy kilka objawów utrzymuje się przez dluższy czas, są intensywne i pojawiają się często. Aspołeczne zachowania, złość, gniew, wrogość nie są wynikiem złej woli maluchów. Dzieci w toku rozwoju, wychowania uczą się prawidłowych zachowań, akceptacji społecznej.

Czynniki emocjonalne w szerokim zakresie przyczyniają się do zaburzeń wymowy tzw. logonerwic, czyli mowy niewyraźnej, zatartej, sepleniącej, z zaburzeniami wysokości tonów. Szybkość rozwoju mowy jest różna, niektóre dzieci nawet zdrowe pozostają w tyle o rok, czy dwa w nauce mówienia, niekiedy opóźnienie występuje u dzieci niepewnych, wystraszonych. Często rozwój mowy można przyspieszyć, starając się by dziecko bawiło się jak najczęściej z innymi dziećmi. Innymi formami zaburzeń mowy są: jąkanie, mutyzm.

Jąkanie–polega na częstych lub przerywanych ruchach języka, ust, górnych dróg oddechowych, wywołujących przerywaną mowę z hamowanymi, powtarzanymi dźwiękami.

Czym zatem jest mutyzm? Brakiem lub ograniczeniem mówienia przy zachowaniu rozumienia mowy i możliwości porozumiewania się za pomocą pisma. Dziecko może nie mówić w ogóle lub rozmawiać z pewnymi osobami w określonych sytuacjach, co jest częstą konsekwencją sytuacji traumatycznych, blokujących możność porozumiewania się z innymi.

Dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi przeżywają częściej i intensywniej niż inne dzieci emocje złości i lęku, mają trudności z wyrażaniem uczuć w sposób właściwy. Podjęcie przez dziecko nauki w szkole może być dla niego dużym stresem i lękiem przed nieznanym oraz przed nieporadzeniem sobie w szkole.

Charakterystycznym objawem zaburzeń emocjonalnych jest niezdolność do utrzymania własnej aktywności na odpowiednim poziomie. Obserwuje się u nich nadmierną aktywność lub bierność. Bierność nie jest tak uciążliwa dla innych jak nadaktywność i bywa niedostrzegana, z drugiej strony znacznie ogranicza możliwości rozwoju dziecka.

Inne cechy zachowań u dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi to: zaburzenia uwagi, nadmierne napięcie mięśniowe. Trudno takim osobom się skoncentrować, a ich uwaga łatwo się rozprasza i ulega wahaniom. Przymus wykonywania drobnych czynności wokół nosa, obgryzanie paznokci także wynikjąa z nadmiernego napięcia, które w ten sposób jest rozładowywane.

Najważniejsze ze strony dorosłych jest wykazanie szczerego zainteresowania dzieckiem i przeżywanych przez niego emocji, nazywanie ich, pokazanie jak sobie radzić z trudnymi uczuciami.

 

Magdalena Zając

 

źródła:
1. http://spdavinci.pl/zaburzenia-emocjonalne-u-dzieci-wieku-szkolnym-moga-zrobic-rodzice-nauczyciele/
2. https://parenting.pl/zaburzenia-emocjonalne-u-dzieci
3. http://www.nowiny24.pl/artykul/6138137,rodzice-sa-odpowiedzialni-za-zaburzenia-emocjonalne-swojego-dziecka,id,t.html
4. https://zdrowie.tvn.pl/a/zaburzenia-emocjonalne-u-dzieci-i-doroslych-rodzaje-objawy-leczenie
5. http://pomocdziecku.um.warszawa.pl/index.php?wiad=96

  RSS
Komentarze użytkowników (0)
© 2020 Copyright by "Silni w Chorobie" Marcin Meszko
Niniejsza strona www oraz jej podstrony wraz ze wszystkimi zamieszczonymi na niej materiałami są objęte prawami własności intelektualnej Marcina Meszko, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą „Silni w Chorobie Marcin Meszko” z siedzibą w Toruniu. Czytaj więcej
Wyłaczajac blokowanie reklam wspierasz nasz portal i pomagasz rozwijać projekt Silniwchorobie.pl