Ankieta:

Czy chiałabyś/ chciałbyś żeby Twoje składki wpływały na Twoje prywatne subkonto, którym mogłabyś/ mogłbyś dysponować w czasie leczenia, choroby?

Jak diagnozować i leczyć niedosłuch u dzieci i dorosłych?

Niedosłuch ma swoje rodzaje, przyczyny, a co za tym idzie, także możliwości leczenia. Warto wiedzieć o niedosłuchu więcej niż tylko to, że jest. Dr hab. med. Jerzy Tomik przybliża przydatną wiedzę o procesie różnicowania problemu, z którym w Polsce boryka się ponad 6 milionów osób.  

Niedosłuch jest zaburzeniem zdolności odbioru dźwięków ze świata zewnętrznego. Najistotniejszy podział dokonuje się w obrębie lokalizacji wystepujących zmian. Z tego powodu wyróżniamy: niedosłuch przewodzeniowy, odbiorczy oraz mieszany.

Niedosłuch przewodzeniowy–powstaje  w wyniku zaburzeń transmisji dźwięku, poprzez przewód słuchowy zewnętrzny, gdzie znajduje się powietrze, później poprzez łańcuch kosteczek oraz błonę bębenkową drgającą przez falę dźwiękową, aż do ostatniej kosteczki–strzemiączka. Zatem niedosłuch przewodzeniowy dotyczy zmian w obrębie ucha zewnętrznego, błony bębenkowej lub ucha środkowego. Zatem niedosłuch przewodzeniowy dotyczy zmian w obrębie ucha zewnętrznego, błony bębenkowej lub ucha środkowego.

Niedosłuch odbiorczy, nazywany czuciowo–nerwowym, to niedosłuch zlokalizowany głównie w obrębie ucha wewnętrznego, ponieważ w uchu wewnętrznym znajduje się narząd, w którym znajdują się komórki będące receptorami słuchu–komórki rzęsate, tworzące narząd Cortiego, czyli ślimaka, dlatego uszkodzenia w obrębie ślimaka będą nazywane niedosłuchem o charakterze ślimakowym.

Występują także niedosłuchy, których patologia jest zlokalizowana powyżej ślimaka, na przykład dotyczące nerwu przedsionkowoślimakowego, bądź struktur znajdujących się w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, aż do przedstawiciela słuchowego w korze mózgowej, w płacie skroniowym. W tego rodzaju niedosłuchu miejsce zmian jest głębsze od niedosłuchu przewodzeniowego, może znajdować się nawet w mózgu. 

Trzecim rodzajem niedosłuchu jest jego postać mieszana, charakteryzująca się zmianami zarówno w strukturach ucha zewnętrznego, środkowego oraz wewnętrznego.  

Niedosłuch o charakterze przewodzeniowym objawia się poprzez:
•szumy uszne o niskich częstotliwościach, 
•lepsze słyszenie w hałasie,
•występują objawy nosowania zamkniętego–charakteryzującego się brakiem rezonansu nosowego przy realizacji głosek nosowych, tego rodzaju mowa jest mało zrozumiała i dość nieprzyjemna brzmieniowo, niekiedy towarzyszą temu grymasy twarzy, którymi pacjenci starają się zmniejszyć przepływ powietrza przez nos;
•ubytek słuchu w przewodnictwie powietrznym nie przekracza 70 dB.

W niedosłuchu odbiorczym, nazywanym czuciowo–nerwowym obserwuje się:
• szumy o wysokich częstotliwościach,
• brak tolerancji na dźwięki głośne,
• zawroty głowy,
• zaburzenia równowagi,
• oczopląs,
• niskie rozumienie mowy,
• objawy nosowania otwartego–to nieprawidłowy rezonans nosowy, polegający na tym, że głoski ustne wymawiane są jako nosowe.

W tym rodzaju niedosłuchu występują 4 rodzaje jego lokalizacji:
• lokalizacja ślimakowa,
• lokalizacja pozaślimakowa,
• lokalizacja pniowa, 
• lokalizacja korowa.  

Jakie przyczyny upatruje się u podłoża tych rodzajów niedosłuchu?

Występowanie niedosłuchu przewodzeniowego spowodowane może być przez:
•korek woskowy–powstający z nadmiaru woskowiny usznej zmieszanej z martwymi komórkami naskórka,
•zapalenie ucha środkowego
•ciało obce, które znajdzie się w kanale słuchowym, np. przez nieostrożną zabawę małymi przedmiotami,
•otoskleroza–czyli dysfunkcja kosteczek słuchowych–młoteczka, kowadełka i strzemiączka, w wyniku której stają się one twarde i nieelastyczne, a ich praca jest nieefektywna; otoskleroza może się rozwinąć jako powikłanie po przebytej ciąży.

Niedosłuch odbiorczy powoduje:
•choroba Ménière’a–charakteryzuje się niedosłuchem czuciowo–nerwowym o lokalizacji ślimakowej, szumami usznymi oraz napadowymi zawrotami głowy połączonymi z wymiotami i nudnościami. Ponadto odczuwanie dźwięków w uchu chorym jest zniekształcone,
•choroby genetyczne,
•zapalenie opon mózgowo–rdzeniowych,
•uraz akustyczny–spowodowany może być zbyt głośnym słuchaniem muzyki, bądź nieodpowiednią ochroną uszu podczas pracy w głośnych warunkach, prowadzić może do uszkodzenie struktur ucha wewnętrznego,
•ototoksyczność–polega na uszkodzeniu układu słuchowego, przez uboczne działanie leków, niedosłuch ma charakter progresywny.

Dr hab. med. Jerzy Tomik zwraca uwagę na popularną korelację niedosłuchu z szumami usznymi, które mogą prowadzić do zaburzeń psychicznych. Są one bardziej uciążliwe dla chorego niż utrata zdolności słyszenia. Wpływają negatywnie na codzienne funkcjonowanie w związku z czym chorzy wymagają specjalistycznej pomocy.  

UWAGA!
Odczuwalne szumy uszne, trudności w słyszeniu, zawroty głowy, czy zaburzenia równowagi to bardzo ważny symptom, który powinien skłonić do rozpoczęcia specjalistycznej pomocy.


Pierwszym krokiem jest wizyta laryngologiczna, bądź otolaryngologiczna, podczas której lekarz zleci badanie audiometryczne, tj. badanie słuchu tonalne progowe. Pozwala ono wykryć niedosłuch, określić jego nasilenia oraz typ. Do badania nie trzeba się specjalnie przygotowywać, wszystko zostanie wyjaśnione na miejscu przez specjalistę.  

Jak wygląda samo badanie?
Osoba badana kierowana jest do odpowiednio wyciszonego pokoju, tak aby żadne zewnętrzne dźwięki nie zaburzyły wyniku badania. Badanie przewodnictwa powietrznego wymaga założenia przez pacjenta słuchawek, jeżeli natomiast badane jest przewodnictwo kostne, przyłożona zostanie jedna słuchawkę do ucha, bądź czoła. Specjalista wysyła do wybranego ucha pacjenta dźwięki o różnych częstotliwościach, natomiast pacjent zostaje poproszony o naciśnięcie otrzymanego przycisku w momencie usłyszenia jakiegokolwiek dźwięku.

Natężenie głośności jest stopniowo zmniejszane, tak aby ustalić próg słyszalności. Badanie może trwać od kilkunastu do kilkudziesięciu minut, jest bezinwazyjne i całkowicie bezpieczne. Wynik takiego badania prezentowany jest w formie wykresu czyli audiogramu.

Leczenie niedosłuchu silnie związane jest z jego przyczynami. Można podzielić je na:
•zachowawcze, obejmujące: 
–zapalne i pozapalne zaburzenia typu przewodzeniowego, wymagające szybkiej interwencji farmakologicznej, aby zapobiec powikłaniom,
–nagłe odbiorcze zaburzenie słuchu, które można leczyć farmakologicznie,  
–niedosłuch odbiorczy i niektóre zaburzenia typu przewodzeniowego rehabilituje się poprzez protezowanie narządu słuchu,
–szumy uszne czy nadwrażliwość słuchową, niwelowane głównie poprzez terapię dźwiękową, psychologiczną oraz farmakologiczną;

•operacyjne, obejmujące:
–wady wrodzone ucha zewnętrznego,
–wady wrodzone lub nabyte ucha środkowego,
–zaburzenia różnego typu, w których jedyną poprawę przynieść może wykorzystanie przewodnictwa kostnego za pośrednictwem implantów wszczepialnych,
–całkowitą, częściową głuchotę, i głębokie niedosłuchy odbiorcze o umiejscowieniu ślimakowym, leczone za pomocą implantów ślimakowych.

Możliwości protezowania można podzielić na:
•aparaty słuchowe,
•implanty ślimakowe,
•aparaty słuchowe zakotwiczone w kości, 
•implanty ucha środkowego,
•implanty pniowe.

Kluczowe znaczenie dla redukcji zaburzeń słuchu u dzieci, młodzieży i dorosłych oraz przeciwdziałaniu trwałym skutkom niedosłuchu ma profilaktyka. Szczególne uwzględnienie mają tu dzieci, u których niedosłuch może być znaczącym czynnikiem wpływającym na jakość życia, determinujący, np. zaburzenia rozwoju mowy, zaburzenia sfery emocjonalnej, poznawczej czy społecznej.

Do podstawowych działań zapobiegających powstawaniu zaburzeń słuchu można zaliczyć:
•szczepienia ochronne przeciw chorobom zakaźnym,  
•działania prozdrowotne, tj. zdrowy tryb życia, dbałość o higienę słuchu, ograniczenie codziennego hałasu, detoks dźwiękowy (odcięcie się od wszystkich dźwięków przez kilka minut dziennie),
•uważne leczenie stanów zapalnych organizmu, w szczególności dróg oddechowych, uszu, ale także alergii,
•profilaktyka chorób cywilizacyjnych i urazów ze szczególnym uwzględnieniem tych w okolicach głowy i kręgosłupa, np. poprzez stosowanie kasku ochronnego podczas jazdy na rowerze,
•unikanie słuchania głośnej muzyki w słuchawkach dousznych,
•zwiększenie świadomości społecznej na temat przyczyn i metod przeciwdziałania uszkodzeniom słuchowym, ochrony przed hałasem i higieny słuchu,
•działania zmierzające do wczesnego wykrywania istniejących zaburzeń słuchu, tak zwana aktywna wczesna interwencja na którą składają się:
–wczesna identyfikacja, badania przesiewowe słuchu głównie u dzieci w różnym wieku oraz dorosłych wynikające z procedur leczenia chorób i urazów,
–wczesna diagnoza, jak najszybsza pełna diagnostyka otolaryngologiczna, audiologiczna, psychologiczna, logopedyczna, pedagogiczna i genetyczna, która może rozpoczynać postępowanie farmakologiczne, operacyjne bądź protezowaniem,
–wczesna terapia, pozwalająca na ograniczenie skutków zdrowotnych, poznawczych i społecznych zaburzeń słuchu.  


Joanna Iskra


źródła:
1. red. naukowa Edward Hojan „Protetyka słuchu”, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2017r.  
2. https://www.youtube.com/watch?v=jDKuhnDXA6M  
3. https://podyplomie.pl/publish/system/articles/pdfarticles/000/013/529/original/ 47-53.pdf?1477057311
4. https://podyplomie.pl/publish/system/articles/pdfarticles/000/012/589/original/ 101-109.pdf?1473328070  
5. https://www.swiatsluchu24.pl/niedosluch-przewodzeniowy/

  RSS
Komentarze użytkowników (0)
© 2020 Copyright by "Silni w Chorobie" Marcin Meszko
Niniejsza strona www oraz jej podstrony wraz ze wszystkimi zamieszczonymi na niej materiałami są objęte prawami własności intelektualnej Marcina Meszko, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą „Silni w Chorobie Marcin Meszko” z siedzibą w Toruniu. Czytaj więcej
Wyłaczajac blokowanie reklam wspierasz nasz portal i pomagasz rozwijać projekt Silniwchorobie.pl