Ankieta:

Czy chiałabyś/ chciałbyś żeby Twoje składki wpływały na Twoje prywatne subkonto, którym mogłabyś/ mogłbyś dysponować w czasie leczenia, choroby?

Charakterystyka i leczenie świerzbiączki guzkowatej (przewlekłego świądu)

Toruńscy specjaliści rozpoczęli badania, dotyczące eksperymentalnego leku, który może przynieść ulgę w łagodzeniu uciążliwego świądu, towarzyszącego świerzbiące guzkowej. Przystąpienie do badania gwarantuje: bezpłatną opiekę medyczną, nadzorowaną przez alergologa lub dermatologa. Dodatkowo obejmuje zwrot kosztów dojazdów na wizyty. Bezpośrednio można skontaktować się ze zespołem badawczym, zdobyć więcej informacji oraz wypełnić kwestionariusz przedprzesiewowy, aby zorientować się czy dana osoba kwalifikuje się do programu badawczego.

Czym jest wspomniana świerzbiączka?
Świerzbiączka guzkowa to schorzenie skórne, charakteryzujące się stwardniałymi grudkami inaczej guzkami, występującymi na dowolnym miejscu ciała. Grudkom towarzyszy intensywny świąd, osoba dotknięta chorobą wciąż drapie się, rozdrapane miejsca krwawią, a później następuje bliznowacenie. Zmiany skórne mogą występować latami.

Schorzenie zwane inaczej–prurigo nodularis lub PN, bądź Hyde ma niekorzystny wpływ na jakość życia, zakłóca właściwy jego charakter, począwszy od jakości snu, przez kontakty towarzyskie, wyjścia, spotkania ze znajomymi, aż po wydajność w pracy. Jest to choroba przewlekła, na podłożu atopii lub innych przyczyn, takich jak: infekcje czy też wirus HIV. Świerzbiączka może współistnieć z innymi schorzeniami, najczęściej przewleką chorobą nerek, chorobami wątroby.

Po raz pierwszy została opisana na początku ubiegłego stulecia przez Montgomery’ego oraz Hyde’a. Nie jest schorzeniem, którym można się zarazić przez podanie ręki czy inny, bezpośredni kontakt z osobą chorą. Charakterystyczne objawy to: zmiany skórne, symptomem są powstające guzki o średnicy od kilku milimetrów do około 2 centymetrów. Zmiany mogą pojawiać się w różnych miejscach, jednak najczęściej występują od łokci i kolan w dół oraz na pośladkach z atopią.

Szukając przyczyn trudno wskazać je jednoznacznie, wprost mówi się o nieznanych do tej pory przyzczynach wystęowania tego schorzenia. W wywiadzie lekarskim często stwierdzone zostają egzema czy łuszczyca, także wśród chorób występujących u członków najbliższej rodziny.
Istnieje grupa schorzeń, które są wymieniane, jako te, które mogą się przyczynić do wystąpienia świerzbiączki. Warto tu wspomnieć: znamię Beckera (schorzenie związane, z zaburzeniami pigmentacji czyli koloru skóry, ciemnobrązowa plama o nieregularnych obrysach, pokryta włosami), dermatozę pęcherzową (autoimmunologiczna przewlekła choroba pęcherzowa, która łączy cechy opryszczkowatego zapalenia skóry i innych zmian), inne schorzenia autoimmunologiczne (układ odpornościowy wytwarza przeciwciała skierowane przeciwko własnym tkankom, powodując zapalenie i trwałe uszkodzenia), choroby wątroby.

Z czym można powiązać występujący, charakterystyczny świąd?
Świąd wiąże się z zastojem żółci, tzw. cholestazą i chorobami tarczycy, czy zakażeniem wirusem ludzkiego niedoboru odporności–HIV. Nie bez znaczenia pozostają także przebyte choroby psychiczne. Swędzenie jest na tyle uciążliwe i niebezpieczne, iż cierpiący pacjenci wykazują tendencje samobójcze oraz  wymagające interwencji i konsultacji psychiatrycznej. Wystąpienie odczynów na alergeny wziewne świadczy o silnym związku schorzenia z atopią (schorzenie alergiczne, charakteryzujące się przede wszystkim silnym świądem).

Nie zapominajmy, że atopia to choroba cywilizacyjna, na którą do chwili obecnej nie wynaleziono skutecznego lekarstwa, jedyne, co możemy robić, to minimalizować jej skutki. Uważana jest za schorzenie dziedziczne. Wykwity skórne świerzbiączki przyjmują formę rozsianych, symetrycznych grudek o wzmożonej pigmenatcji lub barwy purpurowej. Na początku mogą pojawiać się w mieszkach włosowych. Wzór guzków może mieć charakter pęcherzykowaty, nim pojawi się świąd pęcherzyki są ukształtowane.

Świerzbiączka guzkowa, ze względu na fakt, że jest  to choroba o charakterze przewlekłym charakteryzuje się brakiem skłonności do osłabienia objawów chorobowych. Drapanie czy pocieranie zmian powoduje powstawanie trwałych zmian, o charakterze bruzdowatym. Te zmiany to lichenifikacja–pojawiające się pogrubienia, pogłębienia, nadmierne rogowacenia oraz przebarwienia. Niegojące się wykwity pokrywają się łuszczącą „skorupą”.

Pacjenci skarżą się na niegojące rany, które nie znikają nawet po zastosowaniu leków–steroidów. Sterydy, dzięki silnym właściwościom przeciwzapalnym są niezastąpione, jednak sterydoterapia zawsze powinna mieć miejsce pod ścisłą kontrolą lekarza. Przyjmowanie takich silnych środków wiąże się ze sutkami ubocznymi. Terapia sterydami nie może być nagle przerwana, dawkowanie powinno być ściśle ustalone przez specjalistę, postępującego zgodnie ze wskazaniami, m.in. takimi jak: wiek pacjenta, przebyte choroby, ogólny stan zdrowia, ogólna kondycja czy też schorzenia współistniejące.

Istotnym zagadnieniem, w przypadku steroidów jest ilość zażywanych leków oraz czas ich przyjmowania. Lekarz przed rozpoczęciem leczenia musi podjąć rozeznanie, czy nieszkodliwe dla pacjenta będzie przyjmowanie sterydów, czy jednak skutki uboczne będą na tyle niekorzystne, że kuracja nie będzie dobrym rozwiązaniem.

W praktyce pozytywne efekty przynosi kuracja talidomidem–organicznym, związkiem chemicznym, o działaniu przeciwwymiotnym, przeciwbólowym oraz usypiającym. Jest on jednak bardzo niebezpieczny dla kobiet, ze względu na zmiany występujące u płodu. Jego toksyczność, powodująca uszkodzenia w organizmie ma niemały wpływ na układ nerwowy. Kuracją wspomagającą są leki z grupy neuroleptyków, które używane są przy leczeniu urojeń, omamów, czy zaburzeń aktywności. Jednak ich skuteczność jest niewielka. Pozostaje zatem miejscowe działanie steroidów, pozwalające zmniejszyć dolegliwości.

W przypadkach opornych do leczenia farmakologicznego pozostaje lecznicze działanie laseroterapii oraz krioterapii.
Wspomniana metoda terapii, tj. promieniowaniem laserowym niskiej mocy wykorzystuje działanie wiązki światła na określony obszar ciała. Laseroterapię wykorzystuje się, w zależności od typu laseru, ustawień czasu naświetlania i powierzchni.

Zgodnie z prawem Arndta–Schultza, który głosi, że słabe bodźce pobudzają aktywność biologiczną, silnie ją opóźniają, a bardzo silne mogą ją hamować. Słabe bodźce są wykorzystywane przy utrwalaniu przeszczepów skóry, a dużo silniejsze przy leczeniu np. nowotworów.

Krioterapia czyli leczenie zimnem, pomaga w walce z bólem. Jest to metoda lecznicza, której istotą jest schładzanie powierzchni ciała niską temperaturą. W tym przypadku dochodzi do przyspieszenia krążenia krwi (odbywa się to czterokrotnie szybciej), pomaga uporać się z dolegliwościami. Krioterapia wykorzystuje naturalne reakcje obronne organizmu na działanie niskich temperatur. Najpierw dochodzi do nagłego zwężenia naczyń krwionośnych, chwilowego spowolnienia przepływu krwi, potem naczynia krwionośne ulegają znacznemu rozszerzeniu, organizm się broni.

Inną formą leczenia jest krioterapia miejscowa, w której stosuje się specjalne urządzenie wytwarzające ciekłą parę ciekłego azotu. Chociaż krioterapia to zabieg bezpieczny, nie może być przeprowadzana u wszystkich. Powinno się wykluczyć: niedokrwistość, nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążeniową, zaburzenia ukrwienia. Zdarza się, że krioterapia pozostawia po sobie dolegliwości jak: delikatne mrowienie czy uczucie drętwienia.

Kolejną metodą leczenia schorzenia jest fototerapia. Lekarz, aby rozpoznać świerzbiączkę guzkową pobiera wycinek ze zmiany do oceny histopatologicznej. Główne symptomy choroby to: świąd, zaczerwienienie, suchość skóry. Wspomniana dermatoza charakteryzuje się także podwyższonym poziomem IGE (przeciwciał) w surowicy krwi (przeliczenie liczby białych krwinek o właściwościach kwasochłonnych). Ich liczba wzrasta równomiernie do stopnia alergii. Dodatkowo dochodzi do reakcji objawów skazy atopowej, nakładania się objawów świerzbiączki i drugiej choroby.

Nie bez znaczenia są problemy emocjonalne, depresje i zaburzenia psychiatryczne. Mają one znaczny wpływ na występujące schorzenia skóry. Świerzbiączka guzkowa przypomina charakterem i objawami liszaj zwykły (przewlekłość schorzenia, nasilony świąd, który wymusza drapanie, tarcie–ulgę. Schorzenie nie posiada zdolności do samoistnego ustępowania zmian chorobowych. Im bardziej uporczywy świąd, tym mocniej rozsiane zmiany skórne o charakterze grudek–guzkowaty.

Leczenie świerzbiączki za pomocą leków psychiatrycznych nie przynosi oczekiwanego skutku. Można podawać leki alergiczne, tzw. antyhistaminowe. Efekt terapeutyczny, zadawalający bardzo trudno osiągnąć, a leczenie to proces długotrwały i wymagający konsekwencji oraz dużej dyscypliny pacjenta.

Madalena Zając

  RSS
Komentarze użytkowników (0)
© 2019 Copyright by "Silni w Chorobie" Marcin Meszko
Niniejsza strona www oraz jej podstrony wraz ze wszystkimi zamieszczonymi na niej materiałami są objęte prawami własności intelektualnej Marcina Meszko, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą „Silni w Chorobie Marcin Meszko” z siedzibą w Toruniu. Czytaj więcej
Wyłaczajac blokowanie reklam wspierasz nasz portal i pomagasz rozwijać projekt Silniwchorobie.pl