Ankieta:

Czy chiałabyś/ chciałbyś żeby Twoje składki wpływały na Twoje prywatne subkonto, którym mogłabyś/ mogłbyś dysponować w czasie leczenia, choroby?

W Polsce obowiązuje podwójny system orzekania o niepełnosprawności dziecka

Czasami zdarza się, że zachowania naszego dziecka zaczynają dziwić i zaskakiwać w niepokojący sposób. W takim momencie nie należy się zastanawiać zbyt długo, tylko skierować się o pomoc w rozpoznaniu czy to coś poważnego, czy tylko przejściowe "nastroje". Swoje pierwsze kroki, z prośbą o udzielenie wsparcia, można skierować do wychowawcy, pedagoga przedszkolnego lub szkolenego jak również do pobliskiej poradni psychologiczno–pedagogicznej, w której znajdziemy specjalistów takich jak: psycholog, foniatra czy logopeda.

Aby uzyskać pomoc z poradni psychologiczno–pedagogicznej nalży złożyć do niej wniosek o udzielenie wsparcia. Wniosek ten dalej zostaje przekazy do komisji, która bada konkretny przypadek. Po przeprowadzeniu wywiadu (dot. sytuacji ogólnej, okoliczności konkretnych zdarzeń), nastąpi obserwacja dziecka. Na podstawie zebranego materiału komisja wyda opinię.

Pamiętajmy!
Rodzice i opiekunowie podejmują decyzję o nawiązaniu współpracy z poradnią, w celu wyjaśnienia swoich spostrzeżeń, aby móc potwierdzić lub wykluczyć swoje obawy.

Drodzy rodzice i opiekunowie jeśli zauważyliście u swej pociechy niepokojące symptomy, które do tej pory nie ujawniały się, koniecznie sprawdźcie je i rozwiejcie wszelkie wątpliwości. Nie zwlekajcie, zgłoście się do lekarza pediatry! W takich wypadkach pomoc lekarska jest nieoceniona, a w przypadku potwierdzenia niepokojących sygnałów lekarz skieruje dziecko na dodatkowe badania kontrolne oraz wszelkie konsultacje ze specjalistami.

Dlaczego moje dziecko jest inne niż wszystkie?
Moment postawienia diagnozy, to ciężki czas dla rodziny, wsparcie osób bliskich jest bardzo potrzebne. Nie można uciec, przeczekać, to nie minie, a liczy się każdy dzień. Dobro dziecka jest najważniejsze, najlepiej, gdy od razu wdrożymy działanie. Trzeba pomyśleć o dziecku i jak najszybciej mu pomóc. Niestety nie każda rodzina jest w stanie podjąć takie wyzwanie, a dodatkowym problemem często bywają sprawy finansowe.

Pamiętajmy, że w takiej sytuacji również można uzyskać wsparcie, należy zwrócić się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (MOPS) w tym miejscu możemy starać się o otrzymanie wsparcia ze strony psychologa, a nawet złożyć wniosek o przyznanie jednorazowego zasiłku, pod warunkiem, że znajdujemy się w trudnej sytuacji materialnej.

W zależności od wieku dziecka kolejno można zwrócić się do psychologa przedszkolnego lub szkolnego, można również znaleźć adresy fundacji lub stowarzyszeń, stworzonych dla rodzin borykających się z podobnymi problemami. Sprawdź czy w Twoim miejscu zamieszkania są organizowane spotkania dla rodziców i opiekunów dzieci z problemami które dotyczą również Waszej rodziny.

Choroba czy dysfunkcja Twojego dziecka, to nie koniec świata. Daj Wam szansę, nie bądź wrogiem dla siebie, swojego dziecka i Waszej rodziny. Bierność i wycofanie, to najgorsze, co możesz zrobić.

W Polsce obowiązuje podwójny system orzekania o niepełnosprawności dziecka.
Miejskie lub powiatowe zespoły do spraw (ds.) orzekania o niepełnosprawności nie mają uprawnień dotyczących edukacji. Na podstawie orzeczenia wydanego przez w/w (wyżej wymienione) dziecko może brać udział w turnusach rehabilitacyjnych, korzystać z ulgi na przejazdy, otrzymać zwrot kosztów paliwa za osobisty dowóz dziecka do szkoły, otrzymać specjalną kartę parkingową, aby móc parkować na kopertach wyznaczonych wyłącznie dla osób niepełnosprawnych, czy rozliczyć PIT (korzystając z ulgi).

Natomiast aby dziecko zostało uznane za niepełnosprawne w placówkach oświatowych trzeba uzyskać orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, które wydawane jest przez poradnię psychologiczno–pedagogiczną.

PAMIĘTAJ!
Nie wszystkie poradnie mają uprawnienia do wydawania orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego!

Podwójne orzecznictwo wprowadza trudności i ogromny zamęt w głowach rodziców, opiekunów a czasami urzędników. Do największych utrudnień zaliczamy fakt, iż konieczność złożenia aktualnego zaświadczenia o stanie zdrowia dziecka niejednokrotnie wiąże się z ponoszeniem dodatkowych kosztó, tj.dojazdu, wizyty, czy wydania zaświadczenia. Dzieci z problemami sprzężonymi częstoko korzystają z pomocy gabinetów lekarskich, w których leczą wybitni specjaliści, a ich praktyki położone są w innych, odległych miastach.

Stawiennictwo na dwóch odrębnych komisjach orzekających, zebranie całej niezbędnej dokumentacji bywa czasochłonne i  stresujące.

Zdarzają się przypadki, w których dzieci uznane za niepełnosprawne przez powiatowe czy miejskie zespoły orzekające nie otrzymują  zaświadczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. W grupie tej znajdują się dzieci ze schorzeniami układu oddechowego, pokarmowego czy zaburzeniami metabolicznymi, takimi, które dotykają wielu układów całego organizmu ludzkiego, sieją ogromne spustoszenie, np. nadciśnienie tętnicze czy cukrzyca typu2).

Dziecko niepełnosprawne w placówkach edukacyjnych.
Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego kierowane jest do dzieci niedostosowanych społecznie lub niepełnosprawnych. Do tej grupy zaliczamy dzieci:
–niesłyszące,
–słabosłyszące,
–niewidome,
–niedowidzące,
–z niepełnosprawnością ruchową, tzw. afazją (dziecko rozumie mowę, ale nie mówi),
–z upośledzeniem umysłowym lekkim lub w stopniu umiarkowanym bądź znacznym,
–z autyzmem (zaburzenia neurorozwojowe, związane ze zdolnością komunikowania, utrzymywania kontaktów społecznych, okazywania emocji);
–z zespołem Aspergera–zaburzenia rozwoju mieszczące się w spektrum autyzmu;
–z niepełnosprawnościami sprzężonymi, gdy występuje więcej niż jedna przyczyna.

Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydaje lokalna poradnia pedagogiczno–psychologiczna, w przypadku zaburzeń rozwojowych, wad słuchu, wzroku, autyzmu bądź pokrewnych–poradnia specjalistyczna wskazana przez kuratorium. W poradniach psychologiczno–pedagogicznych obowiązuje rejonizacja pod względem adresu przedszkola, szkoły, do której dziecko uczęszcza.

Dokumenty, które należy dołączyć do wniosku, to:
–zaświadczenie lekarskie, potwierdzające chorobę lub zaburzenie/a;
–opinia z przedszkola lub szkoły,
–opinie psychologa, rehabilitanta, logopedy.
Złożone dokumenty są ważne przez czas 30 dni, po upływie którego procedurę trzeba zaczynać od nowa.

Selekcja poszczególnych etapów edukacji wygląda następująco:
1. Edukacja przedszkolna (obejmuje zerówkę);
2. Nauczanie początkowe klasy 1–3;
3. Nauka w klasach 4–8;
4. Szkoła ponadpodstawowa.

Dziecko w poradni psychologiczno–pedagogicznej obserwowane jest przez psychologa bądź pedagoga, a końcowe orzeczenie, dotyczące warunków nauczania wydaje Zespół Orzekający. Opiekun prawny dziecka ma prawo być obecny na posiedzeniu, a placówka ma obowiązek powiadomić rodzica o terminie posiedzenia. Rodzic/ opiekun prawny w terminie do 14 dni od daty otrzymania orzeczenia może dokonać odwołania od w/w.

Co powinno zawierać orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego?
Wydany dokument zawiera kolejno: diagnozę, wskazaną formę edukacji (odział masowy, integracyjny, specjalny, szkoła w ośrodku socjoterapeutycznym, zalecany sposób rewaldacji (działań mających na celu nadaniu lepszej jakości funkcjonowania w życiu społecznym, przywrócenie do granic możliwości, wszystko zależy od konkretnego przypadku, sprawności fizycznej, jak rownież intelektualnej), formy terapii, pomocy psychologiczno–pedagogicznej oraz inne wytyczne co do realizacji potrzeb edukacyjnych danego dziecka.

Co to takiego wczesne wspomaganie rozwoju (WWR)?
Wczesne wspomaganie ma na celu usprawnienie funkcjonowania dzieci, które mają stwierdzoną niepełnosprawność bądź różnego typu zaburzenia rozwoju. Zasadniczo każdemu w/w dziecku przysługuje prawo do tego typu zajęć, gwarantuje to Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej. Najczęściej kwalifikowane do zajęć WWR są dzieci z zaburzeniami takimi jak: uszkodzenie słuchu (niedosłuch), uszkodzenia wzroku (niedowidzenie, ślepota), zaburzenia koordynacji ruchowej, niepełnosprawność umysłowa, nieprawidłowości rozwoju ruchowego, ogólne spowolnienie rozwoju, czy opóźnienie rozwoju mowy.

Każde dziecko z problemami zdrowotnymi, rozwojowymi czy niepełnosprawne ma prawo do wczesnego wspomagania rozwoju ( WWR) zapewnianego przez system oświaty. Żeby otrzymać tego typu wsparcie należy zwrócić się do poradni psychologiczno–pedagogicznej aby uzyskać opinię dotyczącą wczesnego wspomagania rozwoju. W tym celu należy wypełnić wniosek (z załączonymi dokumentami) o wydanie opinii dotyczącej wczesnego wspomagania rozwoju. Najistotniejszym z dokumentów jest zaświadczenie lekarza specjalisty o istniejących u dziecka deficytach, czyli zaburzeniach np. narządu słuchu, bądź wzroku, itp. Przypadki zaburzeń pokrewnych, wad wzroku, słuchu, autyzmu również są rozpatrywane.

Zajęcia wczesnego wspomagania rozwoju dostosowywane są do konkretnych potrzeb dziecka, realizowane są indywidualnie lub w małych grupach, na terenie poradni bądź w przedszkolu/szkole. Wymogiem jest dostęp do odpowiedniego sprzętu, specjalistów oraz opiekunów. Zajęcia dla małych dzieci, tzn. poniżej 3 lat często odbywają się w miejscu zamieszkania. Wymiar godzinowy zajęć to 4–8 godzin w miesiącu, zależnie od możliwości i potrzeb konkretnego dziecka. Są przypadki, w których liczba godzin jest zmniejszona albo zwiększona do 10 godzin w miesiącu, wszystko ściśle uzależnione jest od treści opinii. Taka forma terapii przysługuje również uczniom zerówki. Zajęcia WWR realizowane są do momentu rozpoczęcia przez dziecko nauki w szkole.

Przebieg ćwiczeń uzależniony jest od potrzeb dziecka, edukowanie ma na celu usprawnienie nieprawidłowości. U małych dzieci największy nacisk kładzie się na pracę z logopedą (specjalistą zajmującym się stymulacją i korektą wad wymowy). Im szybciej latorośl zostaje objęta taką formą wspomagania, tym lepiej.

Z dziećmi współpracują specjaliści jak: psycholog, pedagog, logopeda, oligofrenopedagog, tj. pedagog zajmujący się dziećmi z niepełnosprawnością umysłową, tyflopedagog–specjalista prowadzący zajęcia z dziećmi niewidzącymi, surdopedagog–fachowiec od dzieci słabosłyszących oraz wielu innych, w zależności od potrzeb i deficytów podopiecznych.

Zajęcia wczesnego wspomagania rozwoju są formą całkowicie bezpłatną, co powinno zachęcać do działania rodziny, które znajdują się w trudnej sytuacji finansowej. Niejednokrotnie zajęcia wczesnego wspomagania rozwoju (WWR) przynoszą zaskakująco dobre efekty i dają nadzieję na poprawę obecnej sytuacji zdrowia dziecka i jego lepszym funkcjonowaniu w społeczeństwie.

Dziecko niepełnosprawne w rodzinie to na co dzień mnóstwo barier do pokonania jak również radości i smutki, które towarzyszą podczas wychowywania dziecka z dyfunkcjami czy niepełnosprawnościami. Niejednokrotnie to rodzic jest najlepszym specjalistą, wie więcej niż niejeden psycholog czy pedagog. Nieobca jest dla niego nietolerancja, czy brak zrozumienia przez innych pomimo to bezgranicznie kocha swoje dziecko, bez względu na różnice jakie dzielą je od zdrowych rownieśników.

W dzisiejszym świecie niepełnosprawność przestaje być tematem tabu, w końcu po latach milczenia zaczynamy głośno mówić o dzieciach i dorosłych osobach niepełnosprawnych. Chore dzieci przestają być chowane przez rodziców/opiekunów w czterech ścianach, za firanką. Rzeczywiśtość nie rozpieszcza, żaden rodzic nie jest gotowy na narodziny chorego dziecka, zwykle jest to (delikatnie mówiąc) przykre zaskoczenie. Tuż po okresie szoku przychodzi czas na zderzenie się z realiami i przystosowaniem się do nowej roli i sytuacji, w której opieka nad dzieckiem, to niekończąca się walka o byt.

Od pierwszych chwil narodzin niezbędne jest zrozumienie, współpraca, wzajemna pomoc i wsparcie. Bardzo istotną rolę odgrywa również zaplecze finansowe rodzin dotkniętych chorobą dziecka, o którym tak niewiele się mówi. W sytuacji, gdy na świat powołane jest nowe życie, które jest chore, wydaje się niezwykle ważny przepływ informacji, między innymi na temat gdzie szukać pomocy. Obecny system wciąż kuleje, niestety wciąż tylko na filmach w takich przypadkach rodziny są objęte natychmiastowym wsparciem i opieką. Nadal maleńkie ludzkie istnienia pozostawiane są samym sobie i gdzieś po omacku ich najbliżsi szukają specjalistycznej pomocy.

Magdalena Zając

  RSS
Komentarze użytkowników (0)
© 2019 Copyright by "Silni w Chorobie" Marcin Meszko
Niniejsza strona www oraz jej podstrony wraz ze wszystkimi zamieszczonymi na niej materiałami są objęte prawami własności intelektualnej Marcina Meszko, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą „Silni w Chorobie Marcin Meszko” z siedzibą w Toruniu. Czytaj więcej
Wyłaczajac blokowanie reklam wspierasz nasz portal i pomagasz rozwijać projekt Silniwchorobie.pl