Usłyszeć ciszę, co wiemy o osobach niesłyszących?

Obchodzony corocznie od 1958 roku w ostatnią niedzielę września Międzynarodowy Dzień Niesłyszących rozpoczyna Międzynarodowy Tydzień Głuchych, który ma na celu uświadamianie, jakie problemy spotykają żyjących w społeczeństwie niesłyszących. Pomimo tego, że osoby niesłyszące żyją w mniejszej izolacji, niż kilkadziesiąt lat temu, to dyskryminacja i odosobnienie wciąż wielkim problemem.

Ponad 200 lat temu zaczęły powstawać szkoły specjalne z internatem dla osób głuchych. W tych szkołach po raz pierwszy zgromadzono tak licznie społeczność osób głuchych, które samoistnie, w sposób nieświadomy wytworzyły zbiorową tożsamość i własną kulturę. Kultura osób głuchych została dostrzeżona dopiero w latach 60 XX wieku i od tego momentu język migowy stał się dostrzegalnym i docenianym zjawiskiem występującym w środowisku osób, które dotychczas były uważane za gorsze i niezdolne do komunikacji.

Szansa na znalezienie przyjaciół ze względu na liczebność środowiska głuchych jest statystycznie mniejsza niż u osób słyszących. Związki i stowarzyszenia, które zrzeszają głuchych zwracają uwagę na harmonijne relacje i dzielenie się informacjami pomiędzy osobami, które odnajdują się w świecie ciszy. Ze względu na to, że część dzieci niesłyszących kontakt z innymi głuchymi nawiązuje w szkole integracyjnej, lub w szkole z internatem, jeśli ich rodzice są słyszący, poczucie wspólnotowości jest w ich przypadku nieuniknione.

Głównym dorobkiem kultury osób niesłyszących jest język migowy, coraz częściej spotykany w urzędach, szpitalach i miejscach pracy, które starają się otwierać na środowiska osób niepełnosprawnych. Język migowy dzieli się na dwie podgrupy- systemowy język migowy (SJM) oraz polski język migowy (PJM), którego najczęściej używają głusi.

Język systemowy jest wprowadzeniem do świata gestów, którymi posługują się głusi, swoista baza, od której rozpoczynać powinien się każdy kurs języka migowego. Polski język migowy pełen skrótów, uproszczeń, potocyzmów, których używają na co dzień osoby niesłyszące, wymaga opanowania podstawowego zasobu zwrotów, połączenia ich z mimiką, która jest niezwykle ważna dla głuchych rozmówców oraz wypracowania tempa dostosowanego do możliwości niesłyszącego.

Niesłyszącym nie każdy się rodzi. Wiele osób szokuje informacja, że ponad 90% głuchoniemych rodziców ma zdrowe, w pełni słyszące dzieci. Jest to możliwe, bo głuchota nie jest warunkowana przez dominujący gen. Ten znany na świecie fenomen doprowadził do powstania terminu CODA, który określa słyszące dzieci niesłyszących rodziców. Millie Brother, twórczyni tego pojęcia jest z wykształcenia muzykiem, zatem wybór słowa, który w muzycznym nazewnictwie ma określać zakończenie utworu muzycznego, zamykając go i podsumowując, choć jednocześnie, dzięki nowym, niewykorzystanym dotychczas taktom staje się niekończącą historią, możliwą do interpretacji na tyle sposobów, ilu słuchaczy zechce go wysłuchać, nie jest przypadkowy.

Bycie Codą często wiąże się z alienacją, poczuciem wyobcowania, odsunięciem od rówieśników. Prowadzone kampanie społeczne mają na celu pokazanie, że życie osoby niesłyszącej nie musi być zjawiskiem społecznym, które staje się wyłącznie przyczyną ciekawskich spojrzeń.

W społeczeństwie funkcjonują CODY, czyli słyszące dorosłe dzieci niesłyszących rodziców, KODY, czyli dzieci nieletnie, OCODY- jedyni potomkowie głuchych rodziców, OHCODY, które jako jedyne w rodzinie słyszą, SODY wychowujące się z głuchym rodzeństwem oraz GODY, czyli wnuczęta głuchych dziadków.

Wielu z nich migać umiało przed wypowiedzeniem pierwszych słów. Jednocześnie ci ludzie są jedynymi w pełni akceptowalnymi w środowisku głuchych osobami słyszącymi. Wielu z nich w dorosłym życiu pracuje jako tłumacze lub jako nauczyciele w szkołach integracyjnych. Inni zaś celowo wybierają zawód, który pozwoli im na ucieczkę ze środowiska, w którym dorastali, pomimo tego, że  psychicznie nie radzili sobie z ciążącą na nich odpowiedzialnością i zadaniami.

​Międzynarodowy Tydzień Głuchych może być więc okazją do uważniejszego zwrócenia uwagi na tych, którzy żyją niedaleko nas, a na co dzień otacza ich cisza…

Opracowała: Magdalena Zając

Komentarze użytkowników (0)
© 2022 Copyright by "Silni w Chorobie" Marcin Meszko
Niniejsza strona www oraz jej podstrony wraz ze wszystkimi zamieszczonymi na niej materiałami są objęte prawami własności intelektualnej Marcina Meszko, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą „Silni w Chorobie Marcin Meszko” z siedzibą w Toruniu. Czytaj więcej
Wyłaczajac blokowanie reklam wspierasz nasz portal i pomagasz rozwijać projekt Silniwchorobie.pl