Ankieta:

Czy chiałabyś/ chciałbyś żeby Twoje składki wpływały na Twoje prywatne subkonto, którym mogłabyś/ mogłbyś dysponować w czasie leczenia, choroby?

Syndrom DDA, czyli dorosłe dziecko alkoholika

Syndrom DDA, czyli dorosłych dzieci alkoholików, to często wieloletnie zmagania z przeszłością, samym sobą, a także z sytuacjami życiowymi, które powstają na skutek dziecięcych traum. Ciężki bagaż krzywd nigdy nie zniknie, ale pełne uświadomienie przyczyn swoich zachowań, wyborów, lęków, pomaga w ich zrozumieniu i skłania do podjęcia kolejnych kroków, aby w pewnym stopniu odciąć się od przeszłości.

Dorosłe dziecko alkoholika, definicyjnie za Marią Ryś, można określić jako człowieka pochodzącego z rodziny, w której alkohol był problem centralnym. Człowiek zajęty w dzieciństwie przetrwaniem, w życiu dorosłym ma poczucie, że nigdy nie był dzieckiem. W konsekwencji są to dorośli, którzy mając wciąż nierozwiązane problemy z dzieciństwa, nadal czują się dziećmi. Nieprawidłowe mechanizmy emocjonalne i behawioralne, które wykształcone zostały w rodzinie alkoholowej, powodują dysfunkcje w dorosłym życiu.

Powodem problemów rodziny może być zamiennie: alkohol, narkotyki, przemoc, czy przynależność do sekty, istotne jest, w jaki sposób kształtuje to rodzinę. Skutki tych uzależnień są podobnymi schematami, w których żyją wszyscy domownicy.

Dzieciństwo DDA
Podstawowe potrzeby dziecka, wyróżnione przez Jeffrey E. Young’a, to:
• potrzeba bezpieczeństwa–stabilne otoczenie, opieka, wsparcie,
• potrzeba kontaktu z innymi–budowanie więzi z ludźmi,
• potrzeba autonomii–balans pomiędzy wolnością, a zapewnieniem obecności w razie potrzeby,
• potrzeba poczucia własnej wartości–wzajemny szacunek, docenienie, zrozumienie,
• potrzeba autoekspresji–wyrażenie siebie, samorealizacja,
• potrzeba realnych ograniczeń–kontrola granic ustalonych w rodzinie.

Co jeśli żadna z tych potrzeb, albo ich większość, nie zostanie zrealizowana?
Dziecko w rodzinie, gdzie rolę centralną pełni alkohol, nie może czuć się bezpiecznie. Alkohol tworzy zagrożenia takie jak na przyklad agresja ze strony uzależnionego. Dziecko nie jest w stanie przewidzieć, kiedy nadejdzie gorszy czas, dlatego jest w stanie chronicznego stresu, napięcia i przeciążenia emocjonalnego. Może bać się wracać do domu, który nie jest, choć powinien być, miejscem bezpiecznym. Dziecko zostaje pozostawione same sobie, ponieważ działania drugiego rodzica opierają się w głównej mierze na „ratowaniu” alkoholika.

Pozorowana normalność rodziny, którą za wszelką cenę chce utrzymać trzeźwy rodzic, wpływa na tworzenie się relacji dziecka z innymi. Dziecko może izolować się od reszty, bo czuje się nierozumiane, a na pełną szczerość nie może sobie pozwolić, aby nie zdemaskować wewnętrznych problemów rodziny. Znane sceny i rozmowy, dziecko przekłada na samotną zabawę, która odseparowuje je od grupy.  Dziecko pozostaje bez wsparcia, nie może liczyć na należytą mu opiekę, co warunkuje nieprawidłowy rozwój.

Fakt, że dziecko nie jest w stanie zaradzić zaistniałej sytuacji negatywnie wpływa na jego poczucie własnej wartości. Może czuć się słabe, niewystarczająco dobre, aby zasłużyć na miłość, troskę czy czas poświęcony ze strony rodziców. Wynikiem takich niedoborów może być brak wyższych aspiracji dziecka, mała wiara w siebie i we własny sukces. 

Joanna Wawerska–Kus wyróżnia 4 role, jakie przyjmują Dzieci Dorosłe Alkoholików w dzieciństwie:
1. Rola Bohatera–dziecko chcąc nie sprawiać rodzinie żadnych problemów, bierze na siebie wiele dorosłych obowiązków, jest pilnym uczniem, martwi się o rodzinę, bierze odpowiedzialność za rodzeństwo, stara się nie okazywać skrywanych uczuć.
2. Rola Dziecka Niewidzialnego–dziecko odsuwa się we własny świat, sprawia wrażenie nieobecnego, skrywa swoje emocje, które dają o sobie znać pod postacią problemów ze senem, nocnym moczeniem się, czy obniżeniem odporności organizmu.
3. Rola Kozła Ofiarnego–dzieci doświadczają przemocy, są krytykowane i obwiniane, na skutek czego buntują się, niekiedy same sięgają po używki, przyjmują zasadę, że silniejszy wygrywa.
4. Rola Maskotki–dziecko traktowane jest jako ładna wizytówka rodziny, czasem jest jedynym, czym rodzina może się pochwalić, ponadto dziecko pełni rolę pośrednika w czasie rodzinnych konfliktów, które stara się wygaszać.

Wszystkie powyższe czynniki wpływają bardzo dosadnie na późniejsze życie DDA. To jakie cechy osobowości zostaną ukształtowane zależy od indywidualnej sytuacji, charakteru oraz osób, które spotka na swojej drodze. Nie da się zatem stworzyć jednego wzoru sposobu funkcjonowania DDA w przyszłości, ale z całą pewnością wyróżnić można zestawy zaburzeń, które powoduje silna trauma z dzieciństwa. Są to:
• zaburzenia treści i regulacji procesów emocjonalnych–polegają na odczuwaniu stanów lękowych, pomimo braku przesłanek do tego, a także trudności w kontrolowaniu złość czy agresji,
• zaburzenia uwagi i świadomości–polegają na pojawianiu się amnezji, depersonalizacji, czyli zaburzenia poczucia siebie, które objawia się poprzez trudności w rozumieniu swoich uczuć, myśli, braku łączności z własnym ciałem i psychiką,
• zaburzenia w określaniu siebie i postawach wobec siebie i życia–jest to tendencja do odbierania sobie podstawowych praw, np. do miłości, szczęścia, wolności. Przejawiać może się to przez karanie samego siebie oraz negowanie swojej wartości. Człowiek traci wiarę, że jest ktoś, kto potrafi go zrozumieć i mu pomóc,
• zaburzenia w myśleniu o osobach znaczących–objawia się poprzez wzięcie winy za zachowanie osoby uzależnionej na siebie, to w sobie upatrywana jest przyczyna przemocy, co wpływa na bezbronność wobec ludzi, o równie negatywnych postawach z którymi DDA tworzyć będzie więzi w przyszłości,
• zaburzenia w postawach i relacjach interpersonalnych–wynikają one z braku poczucia bezpieczeństwa i lęku, który jest związany z utratą więzi, co powodować może postawę nadmiernie poświęcającą się dla innych, bądź wycofanie,
• zaburzenia somatyczne i zwiększenie podatności na choroby–przyczyną tego zaburzenia jest wystawienie od dzieciństwa na chroniczny stres, który negatywnie wpływa na funkcjonowania systemu immunologicznego dziecka, m.in. upośledza gojenie się tkanki i regenerację narządów,
• zaburzenie rozwoju psychobiologicznego.

Gdzie można szukać pomocy?
Główną strategią, aby wyjść „na prostą” przez DDA jest poddanie się psychoterapii, treningom i warsztatom, które mają na celu naukę porzucenia ról przyjmowanych w dzieciństwie, na rzecz postaw, które pozwolą na zgodne z normami funkcjonowanie społeczne.

Terapia jest długotrwałym i trudnym procesem, który polega na odszukaniu siebie, wsłuchaniu się w wewnętrzne potrzeby i odbudowaniu zatraconej własnej wartości. Najpopularniejszą formą terapii jest terapia grupowa, gdzie ludzie mają okazję do wymiany swoich doświadczeń, mogą czuć się zrozumieni, jak nigdzie indziej, ponadto obdarowują się wsparciem i motywują do walki o siebie i swoje szczęście.

Zachęcające do spróbowania terapii są strony internetowe, gdzie anonimowo można podzielić się swoja historią i szukać dalszej pomocy. Taką pomoc uzyskać można na stronie http://www.dda.pl a także na facebooku dołączając do zamkniętych grup wsparcia. 

Bezpłane formy pomocy dla dorosłych dzieci alkoholików oferują:
• Powiatowe Centra Pomocy Rodzinie,
• Poradnie leczenia uzależnień i współuzależnienia,
• Poradnie zdrowia psychicznego,
• niektóre organizacje pozarządowe (fundacje, stowarzyszenia).
 

Joanna Iskra  


źródła:
1.http://www.psychologia.edu.pl/dziupla-jurka/teksty/1374-dzieciece-traumy-i-trudnezycie-nie-tylko-u-dda.html
2.http://www.stowarzyszeniefidesetratio.pl/presentations0/dda2.pdf

  RSS
Komentarze użytkowników (0)
© 2020 Copyright by "Silni w Chorobie" Marcin Meszko
Niniejsza strona www oraz jej podstrony wraz ze wszystkimi zamieszczonymi na niej materiałami są objęte prawami własności intelektualnej Marcina Meszko, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą „Silni w Chorobie Marcin Meszko” z siedzibą w Toruniu. Czytaj więcej
Wyłaczajac blokowanie reklam wspierasz nasz portal i pomagasz rozwijać projekt Silniwchorobie.pl